Had jij je gezichtje uitgeleend? Nam je
voor even maar andere ogen? Een mond
voor vuurtaal, watertaal? Je zong

naar twee werelden maar verloor deze.
Je hield je aan ons bast. Niet waar,
je lag stil en je sprak met geesten.

Onder je dekens opent de leegte
haar scharen. Verangen brak op je lippen
in o's en a's uiteen. Ochtendlicht

hangt in druppels gevangen aan je
vingers, je wangen zijn koel. Dit is
het ogenblik waarin de bomen zuchten

en zich openvouwen en tere groene
dieren vluchten achter de vonkende
weerloze handen die spinnenwebben zijn

ons achter zich latend, op ons netvlies
nog even de schaduw van een hiel of
een vleugel, dan niets. Ach kindje

elfen zijn zwak en ze sterven als gekken
en wij, vergeten al hoe vol
het licht ooit op je viel, hoe je hier ligt,

dit stille nu vol jij, zozeer jezelf
en voorbij, godverdomme, voorbij.





(Esther Jansma)

Ik heb 9 boeken gehald van de bibliotheek om meer cultuur te krijgen.
Ik heb 90 nieuwe liedjes gedownload om meer cultuur te krijgen.
Ik heb 900 keer geweend om meer en diepere gevoelens te krijgen.

Maar naast verdriet staan mijn tranen niet.

"Ze zegt wel dat ze van je houdt
al weet ze zelf niet echt
wat dat betekent ook al 
heb je 't haar nog zo mooi uitgelegd"

Yevgueni-vergif

III Autisme'

Heb mij nooit lief of het loopt fout.
Ik wil het niet, dat eender wie,
dat eender welke stakker van me houdt.
Ik ben verslaafd aan privacy.

Zo bloedserieus verliefd op mij
minacht ik mijn spiegel nog het meest:
daar zit die troela die verwoed
zo mooi als ik probeert te zijn.

Heb niemand lief of het loopt fout.
Ik vrees de streelzucht van mijn pop.
En in het weeshuis van mijn schoot
wil ik mezelf niet eens als fan.

Het enige dat mij verheugt
is dat ook ik 'm weldra smeer.
Men heeft de trampoline klaargezet.
Ik spring. Ik vlieg. Ontplof.


Luuk Gruwez

Angst

Ik ben voor bijna alles bang geweest:
voor ’t donker, voor figuren op het kleed
voor stilte, voor de schorre kreet
van de avondlijke venter, voor een feest,
voor kijken in de tram en voor mezelf.
Dat zijn nu angsten, die ik wel vertrouw
Er is één ding gekomen, dat ik boven alles vrees
en dat mij kan vernietigen; dat ik bedelf
onder een vracht van rede, tot het wederkeert:
dat is het nuchtere gezicht van mijn mevrouw
wanneer zij ’s morgens in de kamer treedt
samen met het ontluisterd licht en dat ik weet
wat ze zal zeggen: nog geen brief, juffrouw.

-Maria Vasalis-

meester frank, ik kom waarschijnlijk morgen niet naar school
en ook overmorgen zal wat moeilijk zijn
en evenmin de week die komt, ja zelfs de maand die volgt
enfin de kans dat ik nog ooit verschijn is klein
meester frank, ‘t is niet omdat u mij zo vaak straft
en mij 1 keer zelfs domkop heeft genoemd
nee, ‘t is gewoon iets hier vanbinnen, ‘t heeft geen zin dat ik ontken
meester frank, ik voel... dat ik een ruimtevaarder ben...

zeg nu zelf, meester frank, wat ben je in ‘t heelal
met de tafels van vermenigvuldiging
ook schoonschrift, aardrijkskunde, woorden met dt
dat snapt u toch, dat heeft op mars geen zin
‘t is dus zeker niet, meester frank, omdat u mij zo vaak straft
en mij voor de hele klas domkop heeft genoemd
nee ‘k moet planeten gaan ontdekken, in de hoop dat daar iets leeft
meester frank, ‘t is de plicht, die elke ruimtevaarder heeft

doe de groeten, meester frank, aan de rest van de klas
en zeg dat ik hen nooit vergeten zal
geef mijn vulpen aan kleine peter van de laatste bank
hij blijft m’n vriend al woon ik dan in ’t heelal
zo, meester frank alles is zowat gezegd
vaarwel, en dat het u nog goed mag gaan
oh, en wat die kleinigheid betreft dat u een domkop in mij ziet
meester frank, dat deert een ruimtevaarder niet

Ik moet alles nog in mijn valies proppen. Mijn handdoeken, kleren, zeep, tijdschriften, zonnebrandolie, nog meer zonnebrandolie en ook een beetje aftersun. Ik moet nog een briefje neerleggen voor mijn vader, hij moet het geld storten voor onze reis in september. Ik moet morgen in de enige winkel die open is deodorant gaan kopen en niet vergeten een nieuwe tandenborstel mee te nemen.
Ik moet postzegels of geld voor postzegels en kaartjes meenemen.

Ik moet niet teveel denken aan wat er zal gebeuren in mijn afwezigheid en of ik de tijd wil terugspoelen. 

Ik moet alles nog in mijn valies proppen.